In the Middle of Nowhere

Minsan sa dami ng iniisip, sa dami ng pangyayari, marami kang mapapatunayan sa buhay. Tulad ng di ka naman talaga nag-iisa, malalaman mo kung san ka mapapalagay, at kung sino naman talaga ang mga taong para sa’yo o talagang kasama sa buhay mo.

Ako, ngayon, di ko talaga alam kung san ako. Tila si palaboy na lang ang takbuhan ko. Bakit ganoon bigla akong nawala at di ko alam kung saan muling magsisimula? Sabi ko pa noon, dati pag ganito ang nararamdaman ko, Sya lang ang tatakbuhan ko at magiging ok na ako. Ngunit dahil na rin siguro sa dami ng pagkukulang ko sa Kanya, nahihiya na ako. Gusto ko na maibalik ang dating ako.

Di ko na mapigilan ang panahon.
Patuloy ako nitong binabago.
Sana sa mabuti ito patungo.

Aplikante

Minsan may nakausap ako, nasambit nya ang mga salitang ito,

::Ang hirap maging aplikante no?
sinagot ko lang s’ya ng pagtungo.

Di ko kasi alam kung ano ang isasagot ko nun. Pareho kasi kami nararamdaman. Nakarami na ng buntong hininga. Ayun ang buhay ay buhay pa din. Nakakapressure lalo na pag inaasahan ka ng iyong mga magulang, lalo na pag iisipin pang di na sila bata, balang araw gusto naman nila mamahinga at maranasang guminhawa, at bilang anak syempre gusto ko din yun. Gusto ko nga ibigay sa kanila ang ganung buhay sa lalong madaling panahon. Gusto ko na ako naman ang magsilbi sa kanila.

Ito lang naman ang mga bagay na nagpapalakas ng loob ko sa muli kong pag-aapply. Minsan nakakapanghina ng loob. Super down na ang feeling ko. Wala masabihan dahil ayoko sila bigyan pa ng ikakabahala. Hayy buhay, yan ang mga naisasambit ko sa bawat araw na lumilipas. Nag-iintay ng tawag.

Naalala ko pa, sabe ko sa aking kaibigan
::wag ka ngang nega! Mag-intay ka lang at tatawag din yan.

Makalipas ang ilang araw.. sabi nya sakin.
:: Tignan mo ikaw, sinsabi mo sakin mag-intay ako tapos kaw naman ngayon ang nega.

Sa isip isip ko, oo nga noh. Masyado lang ako nag-iisip.

Sabe ko pa nun sa kaibigan ko pagkatapos ng exam sa isang bangko,,
::Lam mo ba nagkukwentuhan nga ung dalawang katabi ko pagkatapos ng exam, habang ako naman di makapagsalita. Kabado kasi ako baka di ako pumasa. Tsaka nakikinig lang ako. Tahimik lang ako kasi nagdadasal ako!!

Sabay tawa naman ng aking kaibigan. “Ayos!” Yan ang naisambit nya!

Sabe pa sakin,
::Ano ka ba, ganun talaga may pressure pero ok lang yan at least may ginagawa ka no.

Sa isip isip ko ulet. Oo nga may ginagawa nga ako sana naman magbunga na..huhu.. (hehe talagang may ganun).

Ilang araw makalipas, tinawagan na ang aing kaibigan. Tuwang-tuwa at ipinaalam agad sakin. Sabe nya,,
::Jhun, sabay na tayo uuwi. (hehe sabay kasi kmi nag-apply sa pareho lugar)

Sa isip ko, sarap naman pakinggan non. Parang totoo na! (Pero sa totoo di pa namin sure ang application namin).

Tamang bolahan lang kami nung kaibigan ko. Nagpapakapositibo. Nagpapalakas ng loob. Saluhan sa kanya-kanyang kanegatibuhan sa sarili.

Di ako susuko! Yan ang dapat kong buhayin ulit sa sarili ko. Nakakawala kasi ng lakas ng loob minsan. Pero un nga di ako susuko!

nakakabanas..

Ano nga ba ang salitang ito? Nakakainis daw sabi nila..

Sino ba naman ang di mababanas may nagsasabi o nagiisyu sa’yo ng di naman totoo o wala man lang alam sa ginagawa mo.. Tama ba naman na komentohan ka ng masama kung palage naman syang wala. Head nga sya pero wala namang alam sa ginagawa ng mga tao nya.. Ni-hindi nya nga alam kung ano na ang pinagdadaanan.. Magsubmit ka man ng report di naman din nababasa! Sino ba naman ang gaganahan! Super ang pagbato ng pressure sa’yo pero bato lang naman sila ng bato! Wala namang suporta! Nakakabanas!! Nakakabanas!! Hayzt! Ayoko sana mainis e kaso sobra na talaga sya! Di bale kung na-orient nya ako non nung nag-umpisa ako.. Di bale kung kahit isa sa mga account na hawak ko e natulungan nya ako! E hindi naman puro lang sya salita! Wala namang gawa! Dadating sya ng office para lang kamustahin ang inutos nya sa’yo na di mo naman na dapat pa gawin dahil nagawan mo na sya dati non. yun lang wala ka magawa. Bat kasi ang plastik nya! Pagkatapos nyang magsalita sa ibang tao ng isyu tungkol sa’yo, ngiti at pangangamusta sa inutos nya ang iganti sa’yo. Mapagpanggap pang alam nya ang lahat pag kaharap na namin ang totoong boss!! Ano ba naman yun! hayy…

Pagpasensyahan nyo na.. Kailangan ko lang ilabas ito…

halo-halo

Nalulungkot lang ako para sa sarili ko.
Di naman ako magsasabi o makikipagtalo kung sa bandang huli ako din ang talo.
Ngayon nakita ko ang sarili nasa jeep bumabyahe mag-isa. Nagtataka bakit ako ang nag-iisang pasahero.
Ngitian ang mga bagay na wala naman akong magagawa pa. (etoh ang hobby ko)

Di ko inaasahan na ang bawat taong nakakasama ko ay maiintindihan ako.

Minsan gusto ko ng iwan ang ofis, kasama ang mga kakabit nito.

Ayoko ng mag-isip ng mga bagay na nakakapagod isipin.
Di kasi magkamayaw ang mga salita.
Nagkakabuhul-buhol na nga.

Isang takot na babae nagtimpla ng matapang na kape.

You cannot push it if it is to  pull

You cannot drop it if there’s no gravity

today..

i feel so down today..
i need some hug..
i need some smile..
,,

then i’ll be okay^^,