“Life is like a rail of train”
Isang araw, maaga akong nakasakay ng LRT, sa bandang harapan ako ng train nasakay. Kung saan nakita ko ang riles na dinadaanan ng tren na aking sinakyan. Natuwa ako ng makita ko ito. Pasulong. Puro pasulong ang takbo nito. Sa sobrang tuwa ko. sinubukan ko tignan ang aking likod sa pagaakala na makikita ang dinaanan namin, ngunit ang nakita ko na lang e yung mga taong kasama ko sa tren na yun pati na rin yung sa kadugtong na nito. Naisip ko, minsan di mo naman kailangan lumingon kundi patuloy na sumulong. at yung mga tao na kasama mo at parte talaga ng buhay mo andyan lang sila dahil pinili nila na makasama ka.
Pasulong ako!
Junice Lopez
