May Bukas Pa

“Kuya mabubuhay si Santino maniwala ka!”, sabi ko sa kuya kuyahan ko sa text.
“Bakit ba masyado ka apektado? Hehe”, reply nya.

Natawa talaga ako sa reply nyang un. Masyado na kasi akong na-hook sa istorya ng May Bukas Pa. Hindi ko na nireplyan si kuya nun. Maya-maya nagtext s’ya, “Galing ah”. Napaka-ganda ng hatid na mensahe ng palabas na yun. Napaka-swerte natin at naging normal na tao tayo. Di tayo naging tulad ng buhay ni Santino na sa murang edad pinaghahabol sya ng mga tao para sa himalang pwede nyang magawa. Nasabi din dito na, hindi si Bro ang gumagawa ng ating buhay. Tayo ang pumipili kung ano ang landas na pipiliin natin. Ibinigay sa’tin ni Bro ang buhay para pagyamanin ito. Nakakaispire talaga itong palabas na ito. Nakakatulong ito sa mga tao para maalala nila si Bro sa kabila ng kanilang napaka-busyng buhay. Marami na kasing mapanlilang na bagay ngayon na dumadating sa punto na nakakalimot na tayo. Sinabi din ni Bro kay Santino na tapos na ang kanyang misyon at panahon na para tumayo sa sarili nilang paa ang mga taga-Bagong Pag-asa. Ito ay di lamang simpleng pahayag na para mapaganda ang palabas ito rin ay mensahe para sa lahat ng nanunuod. Para sa’kin nakatulong talaga ang palabas na ito para maisabuhay muli ang koneksyon o relasyon natin kay Bro.

Thanks Bro!

Aplikante

Minsan may nakausap ako, nasambit nya ang mga salitang ito,

::Ang hirap maging aplikante no?
sinagot ko lang s’ya ng pagtungo.

Di ko kasi alam kung ano ang isasagot ko nun. Pareho kasi kami nararamdaman. Nakarami na ng buntong hininga. Ayun ang buhay ay buhay pa din. Nakakapressure lalo na pag inaasahan ka ng iyong mga magulang, lalo na pag iisipin pang di na sila bata, balang araw gusto naman nila mamahinga at maranasang guminhawa, at bilang anak syempre gusto ko din yun. Gusto ko nga ibigay sa kanila ang ganung buhay sa lalong madaling panahon. Gusto ko na ako naman ang magsilbi sa kanila.

Ito lang naman ang mga bagay na nagpapalakas ng loob ko sa muli kong pag-aapply. Minsan nakakapanghina ng loob. Super down na ang feeling ko. Wala masabihan dahil ayoko sila bigyan pa ng ikakabahala. Hayy buhay, yan ang mga naisasambit ko sa bawat araw na lumilipas. Nag-iintay ng tawag.

Naalala ko pa, sabe ko sa aking kaibigan
::wag ka ngang nega! Mag-intay ka lang at tatawag din yan.

Makalipas ang ilang araw.. sabi nya sakin.
:: Tignan mo ikaw, sinsabi mo sakin mag-intay ako tapos kaw naman ngayon ang nega.

Sa isip isip ko, oo nga noh. Masyado lang ako nag-iisip.

Sabe ko pa nun sa kaibigan ko pagkatapos ng exam sa isang bangko,,
::Lam mo ba nagkukwentuhan nga ung dalawang katabi ko pagkatapos ng exam, habang ako naman di makapagsalita. Kabado kasi ako baka di ako pumasa. Tsaka nakikinig lang ako. Tahimik lang ako kasi nagdadasal ako!!

Sabay tawa naman ng aking kaibigan. “Ayos!” Yan ang naisambit nya!

Sabe pa sakin,
::Ano ka ba, ganun talaga may pressure pero ok lang yan at least may ginagawa ka no.

Sa isip isip ko ulet. Oo nga may ginagawa nga ako sana naman magbunga na..huhu.. (hehe talagang may ganun).

Ilang araw makalipas, tinawagan na ang aing kaibigan. Tuwang-tuwa at ipinaalam agad sakin. Sabe nya,,
::Jhun, sabay na tayo uuwi. (hehe sabay kasi kmi nag-apply sa pareho lugar)

Sa isip ko, sarap naman pakinggan non. Parang totoo na! (Pero sa totoo di pa namin sure ang application namin).

Tamang bolahan lang kami nung kaibigan ko. Nagpapakapositibo. Nagpapalakas ng loob. Saluhan sa kanya-kanyang kanegatibuhan sa sarili.

Di ako susuko! Yan ang dapat kong buhayin ulit sa sarili ko. Nakakawala kasi ng lakas ng loob minsan. Pero un nga di ako susuko!

Walang tawirang nakamamatay..

Ang mga stop light(o stop sign) ang sumisimbolo na minsan kailangan na nating huminto. Lalo na pag napunta na ang ilaw sa kulay red. O di kaya pag may nakasulat na malaking STOP. Hindi pwede lagi na lang tayo nakikipagpatintero sa mga sasakyan kasi baka lang tayo masaktan. Kaya naman bago tumawid tignan muna kung pwede ba o hindi pa pwede. Wala naman masama sa pagiging maingat.

Tears in Heaven

Would you know my name
If I saw you in heaven?
Will it be the same
If I saw you in heaven?

I must be strong
And carry on,
‘Cause I know I don’t belong
Here in heaven.

Would you hold my hand
If I saw you in heaven?
Would you help me stand
If I saw you in heaven?

I’ll find my way
Through night and day,
‘Cause I know I just can’t stay
Here in heaven.

Time can bring you down,
Time can bend your knees.
Time can break your heart,
Have you begging please, begging please.

Beyond the door,
There’s peace I’m sure,
And I know there’ll be no more
Tears in heaven.

Would you know my name
If I saw you in heaven?
Would it be the same
If I saw you in heaven?

I must be strong
And carry on,
‘Cause I know I don’t belong
Here in heaven.

Bolpen 2

Isang bolpen ang aking natanggap na regalo ngayong araw na’to. Tila ayaw maputol ang pangungusap. Gusto pa nitong dugtungan kung ano man ang naisulat ko na. Isang reagalo na talaga namang na-touch ako! Nasasalat ko pa ang nakaukit dito! Salamat sa regalo. Di mo lang alam isa ito sa pinaka-da best na regalo na natanggap ko. Siguro nga kung iisipin ng iba napakababaw ko para magdalang tuwa ng sobra sobra sa isang bolpen lang. Pero yun ang nararamdaman ko. Di ko nga alam kung paano pa mailabas ang sobrang katuwaan! Eto nga di na magkamayaw sa pagsulat. Gusto ko pa dugtungan. Tila ayaw ng bitawan sa sobrang kasiyahan. Salamat, salamat sa regalo mo. Feeling ko tuloy ang ganda ng sulat ko.

si Palaboy

hang over

How I wish I could take away all the pain
You are now in the middle of misery
Don’t know where to start

But somehow in the middle you’ve got company
And just like the song of the famous singer Micheal J. says,  “You are not Alone”
You always have me

So don’t freak out
You don’t own all the bad luck in world
You can get through it
I know you can!

-sulat ng may hang over sa kanyang kaibigan.

hik! hik!

nakakabanas..

Ano nga ba ang salitang ito? Nakakainis daw sabi nila..

Sino ba naman ang di mababanas may nagsasabi o nagiisyu sa’yo ng di naman totoo o wala man lang alam sa ginagawa mo.. Tama ba naman na komentohan ka ng masama kung palage naman syang wala. Head nga sya pero wala namang alam sa ginagawa ng mga tao nya.. Ni-hindi nya nga alam kung ano na ang pinagdadaanan.. Magsubmit ka man ng report di naman din nababasa! Sino ba naman ang gaganahan! Super ang pagbato ng pressure sa’yo pero bato lang naman sila ng bato! Wala namang suporta! Nakakabanas!! Nakakabanas!! Hayzt! Ayoko sana mainis e kaso sobra na talaga sya! Di bale kung na-orient nya ako non nung nag-umpisa ako.. Di bale kung kahit isa sa mga account na hawak ko e natulungan nya ako! E hindi naman puro lang sya salita! Wala namang gawa! Dadating sya ng office para lang kamustahin ang inutos nya sa’yo na di mo naman na dapat pa gawin dahil nagawan mo na sya dati non. yun lang wala ka magawa. Bat kasi ang plastik nya! Pagkatapos nyang magsalita sa ibang tao ng isyu tungkol sa’yo, ngiti at pangangamusta sa inutos nya ang iganti sa’yo. Mapagpanggap pang alam nya ang lahat pag kaharap na namin ang totoong boss!! Ano ba naman yun! hayy…

Pagpasensyahan nyo na.. Kailangan ko lang ilabas ito…

pahinto hinto

gusto ko ng masasandalan
di na kasi alam kung saan ang daan
nakalimutan ng parahan
lumampas na tuloy sa bababaan
di na kinaya ng isipan
ang byahe’y muntik ng makatulugan
isang bagay naman na di ko nakagawian.

bawat pagkilos ko’y may kasunod na paghinto
kasabay ng isipan kong magulo

–aw emo lang

Sa Likod ng mga Ngiti :)

Di sa lahat ng oras kailangan mong ipakita na naiinis ka, na-down ka, o nanghihina ka.. Minsan mas masarap pa nga sa pakiramdam yung pagngiti mo sa lahat ng problemang dumamaan sa’yo.. Ito na ata ang isang bagay na masasabi kong bihasa ako, ang pagngiti kahit na sobrang dami na ng pressure.. ngumiti kahit na lahat na sila nagsusungit. Di ako plastik.. Ganito ko lang dalin ang problema.. Meron pa nga akong narinig, di daw kami napepressure sa work namin. Sabi ko naman kanya- kanya lang yan ng pagdala. Di lang halata minsan na stressed na ako. Sabi nga ng isa kong kasamahan sa trabaho “Junice! namomroblema ka ba?? buti nakakangiti ka pa..” lalo lang ako nangiti sa sinabi nya. Sa isip isip ko, stressed na nga ako sa trabaho sisibangutan ko pa ba ito!? hehe.. Sabi nga ni Boss “Think Positive!” hahaha akalain mu yun may tumatak sa isip ko! haha!!(sarcastic).

Ayun lang… hehe.. Di ko naman hawak ang lahat ng problema sa mundo. At alam ko kung ano man ang problemang dumating e para sa akin talaga yun at malalampasan ko rin yun! Naniniwala kasi ako sa Kanya!

Thank you Bro!